HISTORIA

Skąd to się wzieło ?

Na pomysł stworzenia rajdu wpadłem w listopadzie 2009 roku. Pozazdrościłem organizatorom „Przejścia dookoła kotliny jeleniogórskiej” wspaniałego klimatu; sportowej rywalizacji, trudnej nawigacji uczestnikom legendarnego „Harpagana”; wymagających tras po Beskidzie Wyspowym i Gorcach twórcom „Kieratu” i postanowiłem zorganizować własny rajd ekstremalny, który miałby cząstkę każdej z tych imprez w sobie, a jednocześnie czymś się wyróżniał .Czym więc będzie się odróżniał od innych? Na pewno trasami, będzie pięć do wyboru, dwie piesze dwie rowerowe oraz dla najwytrwalszych trasa mieszana. Każda z nich będzie miała dużo punktów kontrolnych, po między, którymi będą po dwa, trzy warianty przejścia. Trasy krótsze będą wiodły po Pogórzu Izerskim, będą miały mniej przewyższeń. Natomiast te dłuższe prowadzić będą zarówno po Pogórzu i Górach Izerskich i będą charakteryzować się spora ilością podejść, podjazdów (ok. 2000m przewyższeń). Po drodze zobaczycie nie tylko wspaniałe widoki, panoramy, ale również niespotykane, gdzie indziej miejsca. Chcę, aby rajd łączył w sobie zarówno elementy krajoznawcze, sportową rywalizację i doskonalenie umiejętności posługiwania się mapą; żeby stanowił wyzwanie dla każdego uczestnika. Dla jednego będzie to satysfakcja ,że dotarli na metę (chociaż po drodze się zgubili, ale walczyli dzielnie do końca) ,dla drugiego pokonanie trasy w jak najszybszym czasie, dla wszystkich na pewno wspaniała przygoda, nietypowy sposób na spędzenie weekendu, szansa na nawiązywanie nowych znajomości.
Przyjedź, weź udział, zmierz się z własnymi słabościami, pokonaj niemożliwe. Na pewno nie będziesz żałował. Serdecznie zapraszam do spróbowania sił na jednej z tras!!!

Prawdziwa wyrypa, czyli słów kilka o pierwszej edycjii...
Akcja dramatu rozgrywa się w malowniczych Górach Izerskich, a dokładnie w małej wiosce Smolnik. Do udziału w ekstremalnej przygodzie zgłasza się 120 chętnych, na starcie z różnych względów melduje się ok setki uczestników . Wszyscy spragnieni emocjii, wrażeń nie przeczuwją co ich czeka... Godzina 19:00 6 sierpnia 2010, ruszają, niektórzy powoli- jeszcze analizują mapki, inni jak z procy prosto przed siebie na pobliski wulkan, który na szczęście nie wybuchł... Pogoda deszcz lekko pada, nic nadzwyczjnego. Punkt czwarty, pierwsze problemy z nawigacją, dokładniej ruiny co się okazały fundamentami w krzakach- tam miałem okazje pośćigać się z czołówką . Na punkcie technicznym, ok 25 km tras,rajdowcy wyglądają na zadowolonych, wszyscy ostro biegną do przodu, aż do punktu 6. Owy punkt był umiejscowiony pod skałą, w dzień widoczny z drogi, w nocy przy gęstej mgle okazała się trudny do odnalezienia, uczestnicy pozwiedzali sobie pobliskie młode świerki. I w tym momencie zaczynają się prawdziwe góry długi podbieg na Sępią Górę, nocne zwiedzanie Swieradowa, oraz długa wspinaczka na Stóg Izerski (1108 m n.p.m). Potem długi bieg, przez Halę Izerską, gdzie nawet w lipcu zdarzały się ujemne temperatury. Tymczasem zbliża się godzina 6 rano i startują kolejni uczestnicy na krótszej trasie. Deszcz ciągle pada, zawodnicy biegną przez Leśną w poszukiwaniu punktu ukrytego przy sztolni. Po godzinie ruszają rowerzyści, oni mają trudną trasę sporo podjazdów, dużo szczytów do zdobycia. Pierwsi biegacze mijają drugi punkt techniczny, który znajdował się na Rozdrożu Izerskim. Koło południa czar imprezy zaczał pryskać pobliska rzeczka zaczeła się gwałtownie podnosić.Pobliskie potoki zmieniają się w rwące rzeki, warunki na trasie stają się bardzo trudne. W piętnaście minut woda zalewa pobliskie miasteczko oraz bazę imprezy na wysokość około 1 metra. Na ponad dwie godziny zostaliśmy odcięci od świata. Wokół było wielkie jezioro, brak łączności, pozalewane samochody- istny dramat. Klasyfikowanie uczestników przestało miać sens w o obliczu klęski. Bardzo przykro organizatorom, że tak się stało. Szkoda zalanych aut. Na szczęście żadnemu z uczestników nic się nie stało. Jednym słowem impreza ''wyrypała się " przez pogodę, na którą nie mieliśmy wpływu. Dla wielu rajdowców była to naprawdę ekstremalne przeżycie, dla organizatorów prawdziwa lekcja. Mimo to organizatorzy nie załamują się, wyciągają wnioski. Wiele osób zapowiada chęć uczestnictwa, wasze miłe słowa zachęcają do pracy nad kolejną edycją, która na pewno się odbędzie.
Do zobaczenia w przyszłym roku.